Kyrylo Aleksandrov (właśc. Кирило Александров) — ur. w 1995 r., artysta, performer. Pochodzi z Mariupola w Ukrainie, miasta, które w wyniku działań wojennych zostało zaanektowane przez Federację Rosyjską. W 2013 roku migrował do Polski. Związany jest na stałe z Krakowem, gdzie aktualnie realizuje swój dyplom magisterski na Wydziale Intermediów Akademii Sztuk Pięknych oraz czynnie uczestniczy w rozwoju lokalnej sceny artystycznej skupionej wokół sztuki performance.
Wcześniej studiował w Katedrze Finansów i Ekonomii Międzynarodowej na Uniwersytecie Jagiellońskim (2014–2018). Od 2017 roku współtworzy offowy teatr Jakuba Kowalika „Scena Supernowa”. Zrealizował w nim wiele ról aktorskich, grając między innymi w spektaklach: „Chudy Żołnierz” (2017) oraz „Mars” (2025). Wystąpił również w spektaklu „Tajemnica Rękawiczki” (2022) w Operze Krakowskiej czy w „Zaproszeniu” (2024) w Teatrze Łaźnia Nowa. Na scenie teatru brał udział także w licznych działaniach improwizatorskich, jak na przykład w projekcie tanecznym „Sadza” (2022), wraz z Małgorzatą Haduch i Pawłem Łubkowskim.
W swojej sztuce performance rozwija wątki autobiograficzne, których głównym motywem jest doświadczenie migracji oraz wojny. Temat ten widoczny jest w jego licznych projektach, począwszy od: „Dziura” (2022), „Zabłąkany dom” (2024), „Kosiarka” (2024) czy „Zjadłem bułkę” (2024). W niektórych z jego performance’ów — jak „Zawartość niezgodna z normą” (2023), „Pulsating Canceling” (2025) — widoczna jest także aktywna postawa pacyfistyczna wobec trwającej od roku 2022 wojny w Ukrainie.
W ramach „Amatora Kwaśnych Jabłek” (Teatr KTO, 2024) oraz „12 hours of what” (Instytut im. J. Grotowskiego, 2024) podejmował również temat granic wytrzymałości ciała — realizując jeden 12-godzinowy i jeden 24-godzinowy performance. Okazjonalnie tworzy także interwencje performatywne towarzyszące wystawom, jak na przykład: „Paprygunczik” (2024) w ramach „Pockets Full of Stones” Magdaleny Tryby czy „Gimnast” (2025) w ramach „Vlach” Bogusława Bachorczyka — obie w galerii Shefter w Krakowie. Zrealizował również performance „Słonecznik” w BWA Bielsko-Biała (2025) oraz „Mewa” w BWA Nowy Sącz (2026).
Głównym medium mojej sztuki jest ciało, a techniką ruch — które eksploruję w sztuce performance, tańcu współczesnym oraz butō. Tworzę także fotografie, wideo, obiekty oraz wystawy.
Poruszam głównie tematy autobiograficzne, zogniskowane wokół doświadczenia wojny oraz związanej z nią bezpośrednio migracji. Z drugiej strony w swoich działaniach performatywnych staram się afirmować zabawę, absurd, jak i samo życie w jego ciągłej zmianie i nieprzewidywalności, wedle maksymy amor fati.
W swojej sztuce dążę do szeroko pojętej transgresji — zarówno ciała, umysłu, status quo, jak i doświadczenia osób trzecich biorących udział w moich performance’ach i wystawach.
Bliska jest mi filozofia butō, w której ciało, zatopione w improwizacji, jest narzędziem do wyrażania poczucia własnej egzystencji oraz poszukiwania prawdy na jej temat.